In een kapperszaak leer je een samenleving kennen
Santiago de Chile, Chili
De eerste keer in Chili, was de kapper na de start en het omdoen van de cape ‘even’ afgeleid door zijn mobiel en ‘even’ een vijftal minuten aan het appen. Je probeert oogcontact te krijgen, maar dat lukt niet. ook niet via de spiegel. Hij knipte mij standaard, zoals iedere Chileense hombre wordt geknipt. Niet duur, maar vooral niet spannend.
De tweede knipbeurt kreeg ik in de buurt van een mercado, in een soort opslagruimte, van een Haïtiaan dit keer. In de spiegel en zijn gezicht zag ik alleen maar verdriet. Zijn vriendin zat op een barkruk voor de peluqueria en zat daar als een propper klanten naar binnen te lonken. Bij de kapper geen passie, maar wat moet hij anders?
De tondeuse gaat rap door mijn haar, maar eigenlijk zou ik zijn verhaal willen horen. Zijn vrolijke vriendin laat het niet toe. Een dronken bezoeker even later al helemaal niet.
Deze derde keer waan ik mij in de omgeving van het park Quinta Normal, waar je nog de geur van heftige traangasgranaten van de politie kan opsnuiven, waar geen Chileen van opkijkt. Pinochet lijkt de Chilenen haast apathisch te hebben gemaakt voor acties van de politie.
Je wordt na uren nog verrast op tranende ogen en een geïrriteerde strot. Geen idee of het met de Mapucho- of de studentenacties te maken heeft
Maar de locatie waar ik nu geknipt word, is fantastisch: Peluqueria Francesa. Er lijkt niets veranderd te zijn in honderd jaar:
Ik word geknipt door Juan, een man die zijn kantoorbaan tien jaar geleden opzegde om zijn corazon te volgen. Hij verdient nu minder, maar als kapper heeft hij contact met klanten en heeft hij plezier. Hij rijdt iedere ochtend (zes dagen in de week) vanuit Lampa in het noordwesten met zijn motor naar zijn werk. Driekwartier. Maar ja, tussen 7 en 9 ’s ochtends en tussen 6 en 8 ’s avonds staat het autoverkeer stil. Dus een motor biedt uitkomst.
Juan lacht en spreekt Engels. Hij lacht als ik uitleg dat ik getrouwd ben met een man. Het mesje glijdt langs mijn adamsappel. Hij lacht als ik vertel dat ik mijn leven heb omgegooid, net als hij tien jaar geleden. Ik lach, ik voel een connectie. En ik word prachtig geknipt…
De laatste keer dat ik Juan bezoek, blijkt hij te gaan scheiden van zijn vrouw. Ze kenden elkaar zes jaar. Anderhalf jaar getrouwd en samen een dochter op de wereld geholpen. Hoe de dag van de definitieve scheiding eruitzag, wil hij niet vertellen. Wat ik respecteer. We zitten in een publieke ruimte.
Bij het afscheid omhelst hij me.