Mannelijke genitaliën getekend op drukbezochte plekken
Santiago de Chili, Chili
Op een gegeven moment gaat het opvallen. Dan is het geen toeval meer, maar een patroon. Obsessief worden hier in Santiago afbeeldingen van het mannelijk geslacht achtergelaten op zitplaatsen in bussen, op het beton van de stoep, op de reclame in bushokjes. Het zijn steeds andere afbeeldingen, steeds andere piemels in verschillende maten. De stijl is wel steeds hetzelfde: lijntekeningen. Het zijn haast kinderlijke contouren. Maar wat is de boodschap?
Misschien is het wel te vergelijken met graffiti. Taggen of scribbelen is het overal en nergens groots plaatsen van je eigen handtekening: Ik was hier! Of misschien nog wel meer: Zo, deze plek is van mij! Zoals Galloway-runderen ook schijten om een gebied af te bakenen. Ze schijten bewust over de schijt van een andere collega, Galloway. Geuren afzetten, territoriumdrang.
Het obsessieve is gelijk aan het markeergedrag van honden met het zeiken over de zeik van een ander, geurvlaggen op iedere stoeprand, heg of lantaarnpaal. Maar sinds iemand eens zei dat voor honden de straat een soort Facebook-pagina is, ben ik daar anders naar gaan kijken. Voor een hond is het piesrondje met het baasje essentieel: zijn er nieuwe berichten? Is mijn berichtje al geliket? Wat is een hype op dit moment? Wat zal ik vanavond op dit paaltje posten? Het getreuzel tijdens het rondje om het huis, heeft dus een reden. Je wilt als hond geen nieuwtje missen. Het druppelen langs een heg is ook per ongeluk. Of drie keer op dezelfde plek als een technisch rechercheur snuiven? Misschien was het berichtje dat gepost is, niet zo eenduidig. Als je een hond niet uitlaat, ontneem je haar of hem dus alle nieuwtjes.
Het symbool van het mannelijke geslacht in het openbaar gebied tamponneren heeft iets soortgelijks: “Ik was hier, deze plek pakt niemand mij meer af”. Wie het geschetst, gekrast of gestift heeft, staat er niet bij. Maar ik ga ervan uit dat het een mannelijk persoon is. En ik ga er ook vanuit dat het niet kinderen zijn, ook al liggen deze vrij gemakkelijk in een deuk bij woorden als pies, poep of piemels.
Vrouwen zullen niet zo snel een vagina tekenen in nog niet uitgehard cement, toch? Mannen hebben kennelijk een andere relatie met hun geslachtsorgaan. De primitieve piemelkunst verraadt misschien wel de onderbewuste mannelijke geldingsdrang of -drift: “ik ben de baas”. Ik kan je penetreren, verkrachten, bezwangeren of bezeiken… De piemel als wapen. De piemel als symbool van vrouwenhaat.
En zo lijk je niet uitgekeken op straat. Het kan iets onschuldigs zijn, of iets onnozels, of een verslaving of een teken aan de wand.