REFLECTIES OP HET VERANDEREN VAN HET BEGRIP THUIS
Mumbai, India
Eten is voor een doorsnee-Indiër volgens mij zeer belangrijk, zo niet heilig. Gesprekken gaan in negen van de tien gevallen over eten, recepten, restaurants en namen van gerechten die iedereen kennelijk ook meteen herkent.
Mumbai, India
Als je vliegt van A naar B, gaat de overgang abrupt. Er is geen glijdende schaal, geen continuüm, slechts twee ervaringen die gescheiden zijn: een in A, dat je verlaat, en een in B, waar je aankomt. In Libreville namen we afscheid van een ietwat norse samenleving, om ons heen alleen maar Gabonezen, Afrikanen en een splinternieuw stickervisum in ons paspoort om het land uit te mogen. Je leest het goed: je hebt een visum nodig om Gabon uit te mogen…
In Mumbai komen we aan met ons visum voor een jaar, glimlachende paspoortcontroleurs, en zien we om ons heen alleen Indiërs — geen Afrikaan te bekennen. Het gekke is dat dit ongelooflijk snel went, alsof het niet anders geweest is, terwijl dit nogal een overgang is. De context was volop Afrika, maar het is nu volop Azië, volop India.
Libreville, Gabon
Als nomaden breken we deze week weer op en vertrekken we vanuit Libreville, Gabon, naar Mumbai, India. We stappen weer in een nieuwe en andere werkelijkheid. Het is niet de eerste keer, dus we herkennen veel. Het is de liminale fase: je neemt afscheid van waar je nu bent of staat, van dat wat je hebt opgebouwd, terwijl je nog niet weet wat het nieuwe gaat bieden. Een soort niemandsland vol emoties, reflectie en verwardheid. Na acht jaar tempert de onzekerheid.
We gaan weer verder, maar zijn we hier in Gabon dan klaar? Hebben we het hier dan wel zo’n beetje gehad? Ja en nee. Ook hier een tussenin-gevoel: Twilight. Haat en liefde, die verhouding. Haat is een te lelijk woord. Ik haat Gabon niet, verre van. Maar het verstikt me wel vaak, het grijpt me soms naar de keel. Naast de prachtige momenten die ik hier mocht beleven. Naast de roerende ontmoetingen. Naast de prachtige en lieve mensen.
