Blog

Geplaatst op

Monsieur Le Blanc

We worden wel bekeken,
Maar worden we ook gezien?

Libreville, Gabon 


Hij kent me. Dat is het gekke. Hij spreekt me al weken aan als ik het restaurant verlaat. “Papy”, “chef”, “boss”, “patron”. Hij regelt de parkeerplekken in de straat, ongevraagd, in de hoop op een tip. Dat is zijn bron van inkomsten. Het zal niet veel zijn. Regelmatig geef ik hem wat.

Vorige week hield hij me weer aan. Het ging, zoals altijd, over manger en d’argent. Je hoeft eigenlijk nauwelijks de taal te beheersen om deze uitleg te begrijpen. Ik had er dit keer totaal geen zin in. Niet omdat hij lastig is, laat staan gemeen. Integendeel. Maar omdat ik weet dat hij niet op mij wacht. Hij wacht op mijn portemonnee. De enige relatie die er lijkt te zijn, is geld. Ik ben een functie. Een wandelende pinautomaat. Monsieur Le Blanc.

Lees verder: Monsieur Le Blanc Lees verder “Monsieur Le Blanc”
Geplaatst op

Poepen over de poep van een ander

Iedere president bouwt zo zijn dingetje

Libreville, Gabon

Vandaag is het stil op straat. Het Librevilleense dorp lijkt te slapen. Nauwelijks auto’s op de anders zo drukke verbindingswegen. Dat ligt een beetje aan het gegeven dat het zondag is.

Maar er moet meer aan de hand zijn: het wemelt van de militairen. Jonge broekjes met een uzi op hun schouder. Ze houden de straat ‘in de gaten’. Waarschijnlijk komt er zo meteen een hotemetoot in een auto langs en dan wordt iedereen gesommeerd niet te bewegen. Maar zover is het nog niet. Dus hebben ze meer oog voor vrouwen die langslopen. Zo voorspelbaar.

Lees verder “Poepen over de poep van een ander”
Geplaatst op

C’est Gabon

Over stroom en vooral geen stroom, schuld en rijke stinkerds

Libreville, Gabon

Het is donker. Ineens. Om me heen zie ik in dit restaurant mensen hun mobiel gebruiken om bij te lichten. Eten in het donker is ook niet bepaald makkelijk.

Normaal duurt zo’n stroomuitval niet lang en slaat na een halve minuut een aggregaat aan. Nu niet. Na een kwartier is het nog steeds donker, het wordt al warmer binnen, en ik denk meteen aan het schepijs in de vitrine.

Klanten ondergaan dit zonder enige emotie. Na een eerste ‘Aaaaauh’ door de verrassing, gaat iedereen door met wat er nog aan eten en drinken te doen valt. Geen paniek. Ook niet bij het personeel.

Lees verder “C’est Gabon”