Het lijkt een druppel op een gloeiende plaat
en dat is het misschien ook
Libreville, Gabon
We zijn niet alleen met opruimen
Het lijkt een druppel op een gloeiende plaat
Alex
En de verdorvenheid van GELD
Libreville, Gabon
Ineens liggen er sokken op mijn tafeltje. Ik herken ze meteen. Het is een bundeltje enkelsokken in allerlei kleuren. Er komt dit keer nog een bundeltje naast te liggen. Nog meer enkelsokken. Sokken die ik nooit zou dragen. Vooral kinderen en pubers lopen ermee over straat om het te slijten aan voorbijgangers. Soms alleen, soms met zijn tweeën. En inderdaad, ook nu is de eigenaar van deze partij sokken een kind. Hij lacht voluit. Of ik sokken wil kopen.
Ik bedank hem vriendelijk en zeg dat ik niet zijn sokken hoef, maar dat ik wel wat geld voor hem heb. Dat maakt hem niks uit. Geld is geld. Ik geef hem het geld, maar hij fluistert in mijn oor: ik heb honger, ik heb nog niet gegeten.
Lees verder “Alex”Monsieur Le Blanc
We worden wel bekeken,
Maar worden we ook gezien?
Libreville, Gabon
Hij kent me. Dat is het gekke. Hij spreekt me al weken aan als ik het restaurant verlaat. “Papy”, “chef”, “boss”, “patron”. Hij regelt de parkeerplekken in de straat, ongevraagd, in de hoop op een tip. Dat is zijn bron van inkomsten. Het zal niet veel zijn. Regelmatig geef ik hem wat.
Vorige week hield hij me weer aan. Het ging, zoals altijd, over manger en d’argent. Je hoeft eigenlijk nauwelijks de taal te beheersen om deze uitleg te begrijpen. Ik had er dit keer totaal geen zin in. Niet omdat hij lastig is, laat staan gemeen. Integendeel. Maar omdat ik weet dat hij niet op mij wacht. Hij wacht op mijn portemonnee. De enige relatie die er lijkt te zijn, is geld. Ik ben een functie. Een wandelende pinautomaat. Monsieur Le Blanc.
Lees verder: Monsieur Le Blanc Lees verder “Monsieur Le Blanc”