Ontmoetingen kun je niet regelen, wel de stand van je hart

De eerste indruk is gekleurd

Libreville, Gabon 

Twee grote ogen kijken me aan. Schuldig lijkt het. Aarzelend, nederig, nadert hij me van achteren. Ik merk hem op. Hij reikt me de hand. Aarzelend geef ik mijn hand aan de zijne. Maar wie is hij? Hij zegt verder niets. Kijkt nog net niet naar de vloer. Ik herken hem niet. Zoals wel vaker. Heel racistisch gezegd: de zwarte Gabonezen lijken op elkaar. Wat de grootste onzin is, maar kennelijk werkt mijn brein zo. Of is het gewend zo te werken. Vreselijk. Want natuurlijk zijn er verschillen. Alleen daar ben ik kennelijk niet bewust op attent.

Lees verder “Ontmoetingen kun je niet regelen, wel de stand van je hart”

Alsof je een afspraak maakt om een avondje te stappen

Inkijk in de Medische wereld van Gabon

Libreville, Gabon

Gewapend met mijn medisch dossier zit ik in de wachtkamer. Bloed is getest, thorax is geröntgend, ik ben bij de anesthesist geweest. Dit keer voor de derde keer naar de uroloog. De eerste keer was het een vrouw, de tweede keer een man. Wie ik nu ga spreken, is afwachten.

Altijd weer een hoop gedoe. Wat alles te maken heeft met een bureaucratie, een systeem, een doolhof op papier. Het gaat om betalen, dat staat op nummer 1. Of preciezer gezegd: wie opdraait voor de kosten is prioriteit.

In Phnom Penh kwam je een ziekenhuis binnen en het eerste waar je letterlijk tegenaan liep, was de kassa. Een hokje waar de financiële zaken werden geregeld. Welkom.

In de VS is het doodnormaal dat je, al sterf je bijna, naar je creditcard wordt gevraagd. Eer je het ziekenhuis of de kliniek in mag en dus verder geholpen wordt, moet je eerst je kredietwaardigheid bewijzen.

Lees verder “Alsof je een afspraak maakt om een avondje te stappen”