Blog

Geplaatst op

Alex

En de verdorvenheid van GELD

Libreville, Gabon

Ineens liggen er sokken op mijn tafeltje. Ik herken ze meteen. Het is een bundeltje enkelsokken in allerlei kleuren. Er komt dit keer nog een bundeltje naast te liggen. Nog meer enkelsokken. Sokken die ik nooit zou dragen. Vooral kinderen en pubers lopen ermee over straat om het te slijten aan voorbijgangers. Soms alleen, soms met zijn tweeën. En inderdaad, ook nu is de eigenaar van deze partij sokken een kind. Hij lacht voluit. Of ik sokken wil kopen.

Ik bedank hem vriendelijk en zeg dat ik niet zijn sokken hoef, maar dat ik wel wat geld voor hem heb. Dat maakt hem niks uit. Geld is geld. Ik geef hem het geld, maar hij fluistert in mijn oor: ik heb honger, ik heb nog niet gegeten.

Lees verder “Alex”
Geplaatst op

Monsieur Le Blanc

We worden wel bekeken,
Maar worden we ook gezien?

Libreville, Gabon 


Hij kent me. Dat is het gekke. Hij spreekt me al weken aan als ik het restaurant verlaat. “Papy”, “chef”, “boss”, “patron”. Hij regelt de parkeerplekken in de straat, ongevraagd, in de hoop op een tip. Dat is zijn bron van inkomsten. Het zal niet veel zijn. Regelmatig geef ik hem wat.

Vorige week hield hij me weer aan. Het ging, zoals altijd, over manger en d’argent. Je hoeft eigenlijk nauwelijks de taal te beheersen om deze uitleg te begrijpen. Ik had er dit keer totaal geen zin in. Niet omdat hij lastig is, laat staan gemeen. Integendeel. Maar omdat ik weet dat hij niet op mij wacht. Hij wacht op mijn portemonnee. De enige relatie die er lijkt te zijn, is geld. Ik ben een functie. Een wandelende pinautomaat. Monsieur Le Blanc.

Lees verder: Monsieur Le Blanc Lees verder “Monsieur Le Blanc”
Geplaatst op

Poepen over de poep van een ander

Iedere president bouwt zo zijn dingetje

Libreville, Gabon

Vandaag is het stil op straat. Het Librevilleense dorp lijkt te slapen. Nauwelijks auto’s op de anders zo drukke verbindingswegen. Dat ligt een beetje aan het gegeven dat het zondag is.

Maar er moet meer aan de hand zijn: het wemelt van de militairen. Jonge broekjes met een uzi op hun schouder. Ze houden de straat ‘in de gaten’. Waarschijnlijk komt er zo meteen een hotemetoot in een auto langs en dan wordt iedereen gesommeerd niet te bewegen. Maar zover is het nog niet. Dus hebben ze meer oog voor vrouwen die langslopen. Zo voorspelbaar.

Lees verder “Poepen over de poep van een ander”