REFLECTIES OP HET VERANDEREN VAN HET BEGRIP THUIS
Libreville, Gabon
Hij smeert rijkelijk gel op mijn ballen; het voelt koud. Hij wrijft met een apparaatje over mijn scrotum. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik met mijn broek naar beneden. Hij aan mijn balzak. Ondertussen hebben we een geanimeerd gesprek over Gabon.
Lees verder “En dan heb je ineens een liesbreuk”Libreville, Gabon
Het is superdruk. Niet zozeer in de winkel. Lange rijen voor de kassa. Ik zie geen irritatie bij de mensen om me heen, tenminste niet aan de buitenkant. Er gaan niet meer kassa’s open om de rijen weg te werken. Integendeel, ik zie er een paar juist sluiten. Ik merk dat bij mij de irritatie juist wel groeit. Voor mij staat een man met een volle kar.
Voor hem staat een vrouw die wacht met haar boodschappen op de band te zetten, tót haar voorganger heeft betaald. De band blijft dus compleet leeg. Ja, dat schiet lekker op. Mijn handen jeuken.
Lees verder “Lef om met een kaart te betalen”Libreville, Gabon
Ik kan haast niet meer anders. Als ik ergens plastic zie liggen, wil ik het oprapen, een soort reflex.
Iedere keer als ik van de sportschool terugloop, heb ik vuilniszakken en handschoenen paraat. Zonder na te denken begin ik de plastic doppen, flessen of zakken op te rapen. Het is een gewoonte geworden. Het is 400 meter van de gym naar ons appartement, schat ik. Dus als ik beide zijden opruim, heb ik 800 meter gedaan. Gemiddeld is per dag een vuilniszak van 50 liter gevuld. Sla ik een dag over, is het ook meteen twee keer zoveel.
Lees verder “879 peuken en 53 gebruikte condooms”