Liftbediendes die je het gevoel van thuis geven
Mexico-Stad
Het lijkt haast uit een andere tijd, maar ze bestaan echt. Sterker nog, als we vanuit ons appartement, hier in de wijk Col del Valle Sur in Mexico-Stad, met de lift willen, dan moeten we de regie volledig loslaten. Wij kunnen niet zelf de deuren openen en sluiten of bepalen waar we eruit gaan. We hebben nu eenmaal met een ascensorista te maken. Zij en alleen zij drukt op de knoppen. De hele dag. Als ze er niet is, moet je traplopen.
Het complex waar we nu voor een paar weken wonen, bestaat uit zeven blokken, van A tot en met G. En ieder blok heeft een lift en dus ook een eigen ascensorista. Zeven stuks.
De hele dag in de lift, naast de knoppen, achter een heel smal tafeltje, zittend op een evenzo smal krukje. Transistorradiootje met Mexicaanse schlagers, met onmiskenbaar Amor, Pasión, Esperanza en natuurlijk Corazón. Soms verkoopt de ascensorista chocolaatjes, zakdoekjes of iets anders. Het kan er ruiken naar smintjes, maar ook naar menthol of iets onbestemds. Achter het knoppenpaneel steekt een plaatje van Santa María de Guadalupe.
De hele dag, met een pauze van een uur, brengt de ascensorista je naar de verdieping waar je moet zijn. Segundo piso, por favor. Maar gewoon ‘dos, porfa’ is ook duidelijk.
Het daglicht komt naar binnen als de deuren opengaan. Het daglicht maakt plaats voor TL als de ascensorista de deuren sluit en ons naar boven brengt.
Het flatgebouw Miguel Alemán is van 1946. Iedere eenheid heeft twee verdiepingen. In een museum komen we een foto tegen uit de beginjaren van dit gebouw. Vista del multifamiliar Miguel Alemán del arquitecto Mario Pani en Río Pani.
Waarschijnlijk in die tijd het summum van sociale woningbouw. Maar ook een summum is vergankelijk en de tijd knaagt niet alleen aan ons bestaan, maar ook aan meergezinswoningen. Onderhoud is, zoals op zoveel plekken, niet aan Mexicaanse verhuurders besteed. Iedere dag is er tussen 3 en 6 geen water in dit gebouw. Het went.
Je hoort er vogeltjes op het balkon. De galerijen zijn breed. Beneden zijn winkeltjes, van veganistisch eettentje tot wasserette. En waarschijnlijk is er al vanaf het begin een ascensorista in iedere lift. Veel beroepen zijn aan het verdwijnen, omdat ze niet meer nodig zijn. Niet het beroep van ascensorista. En eerlijk is eerlijk, je weet dat je thuis bent als je haar ziet.