Lef om met een kaart te betalen

Scène in een supermarkt

Libreville, Gabon

Het is superdruk. Niet zozeer in de winkel. Lange rijen voor de kassa. Ik zie geen irritatie bij de mensen om me heen, tenminste niet aan de buitenkant. Er gaan niet meer kassa’s open om de rijen weg te werken. Integendeel, ik zie er een paar juist sluiten. Ik merk dat bij mij de irritatie juist wel groeit. Voor mij staat een man met een volle kar.

Voor hem staat een vrouw die wacht met haar boodschappen op de band te zetten, tót haar voorganger heeft betaald. De band blijft dus compleet leeg. Ja, dat schiet lekker op. Mijn handen jeuken.

Lees verder “Lef om met een kaart te betalen”

879 peuken en 53 gebruikte condooms

Hoe het estuarium van Libreville een vuilstort is geworden

Libreville, Gabon

Ik kan haast niet meer anders. Als ik ergens plastic zie liggen, wil ik het oprapen, een soort reflex.

Iedere keer als ik van de sportschool terugloop, heb ik vuilniszakken en handschoenen paraat. Zonder na te denken begin ik de plastic doppen, flessen of zakken op te rapen. Het is een gewoonte geworden. Het is 400 meter van de gym naar ons appartement, schat ik. Dus als ik beide zijden opruim, heb ik 800 meter gedaan. Gemiddeld is per dag een vuilniszak van 50 liter gevuld. Sla ik een dag over, is het ook meteen twee keer zoveel.

Lees verder “879 peuken en 53 gebruikte condooms”

Aandacht – Aandacht – Aandacht

Hondjes onder elkaar
in een uitzichtloze situatie

Phnom Penh, Cambodja

Als mijn studenten zich oriënteerden op het praktijkleren, vertelde ik dat het weefsel van de stage-organisatie vooral zichtbaar is op het moment dat je het gebouw binnengaat. Eenmaal door de draaideur of de schuifpui, gaf ik ze mee vooral gewaar te zijn. Neem vooral de tijd om dat eerste moment van ontvangst te doorvoelen.  Word je aangesproken? Is er aandacht voor je? Zorg? Mag je er zijn of ben je eigenlijk gewoon tot last? Is iedereen vooral bezig, behalve met jou als bezoek?

Een internetsite van de organisatie zegt iets — mét veel mooie woorden — maar wat er gebeurt bij de receptie zegt nog veel meer — zónder woorden.

Nu is bovenstaande op mensen gebaseerd. Hoe zit dat als honden je ontvangen? Hoe bestieren zij de receptie?

Lees verder “Aandacht – Aandacht – Aandacht”