REFLECTIES OP HET VERANDEREN VAN HET BEGRIP THUIS
Libreville, Gabon
Het leuke van de toiletgang? Het zit vol verrassingen. Je weet nooit wat je te wachten staat. Is er water? Niet onbelangrijk in een watercloset. Zijn er watertonnen met een steelpannetje? Is er papier? Is er licht? Zeep? Iets om handen mee te drogen? Kan het haakje op de deur? Buitengewoon essentiële, ja zelfs existentiële vragen. Zonder dit mag het niet bestaan; mag het eigenlijk geen toilet heten.
Libreville, Gabon
Ik draag een identiteit mee die ik niet heb gekozen: ik ben wit. En ik kan dat niet veranderen. Dat was het lot, geen verdienste.
Ik draag een identiteit mee die ik niet heb gekozen: ik ben een flikker. En ik kan dat niet veranderen. Dat was het lot, geen verdienste.
Het opgedrongen gevoel van “meer” te zijn — een projectie door de ander, terwijl ik weet dat het totale onzin is — is eigenlijk een van de meest lastige aspecten van leven als witte Europeaan in landen als Chili, Mexico, Cambodja of Gabon. Je leest er niet over in de expatboekjes of migratieliteratuur. En dat snap ik niet. Het gebeurt namelijk continu.
Lees verder “Ik bén niet ‘meer’”