Ik bén niet ‘meer’

Het geworstel met de manier waarop je wordt aangesproken

Libreville, Gabon

Ik draag een identiteit mee die ik niet heb gekozen: ik ben wit. En ik kan dat niet veranderen. Dat was het lot, geen verdienste.
Ik draag een identiteit mee die ik niet heb gekozen: ik ben een flikker. En ik kan dat niet veranderen. Dat was het lot, geen verdienste.

Het opgedrongen gevoel van “meer” te zijn — een projectie door de ander, terwijl ik weet dat het totale onzin is — is eigenlijk een van de meest lastige aspecten van leven als witte Europeaan in landen als Chili, Mexico, Cambodja of Gabon. Je leest er niet over in de expatboekjes of migratieliteratuur. En dat snap ik niet. Het gebeurt namelijk continu.

Lees verder “Ik bén niet ‘meer’”

Alsof je een afspraak maakt om een avondje te stappen

Inkijk in de Medische wereld van Gabon

Libreville, Gabon

Gewapend met mijn medisch dossier zit ik in de wachtkamer. Bloed is getest, thorax is geröntgend, ik ben bij de anesthesist geweest. Dit keer voor de derde keer naar de uroloog. De eerste keer was het een vrouw, de tweede keer een man. Wie ik nu ga spreken, is afwachten.

Altijd weer een hoop gedoe. Wat alles te maken heeft met een bureaucratie, een systeem, een doolhof op papier. Het gaat om betalen, dat staat op nummer 1. Of preciezer gezegd: wie opdraait voor de kosten is prioriteit.

In Phnom Penh kwam je een ziekenhuis binnen en het eerste waar je letterlijk tegenaan liep, was de kassa. Een hokje waar de financiële zaken werden geregeld. Welkom.

In de VS is het doodnormaal dat je, al sterf je bijna, naar je creditcard wordt gevraagd. Eer je het ziekenhuis of de kliniek in mag en dus verder geholpen wordt, moet je eerst je kredietwaardigheid bewijzen.

Lees verder “Alsof je een afspraak maakt om een avondje te stappen”