Hoe manipuleerbaar is ons filter
Abidjan, Ivoorkust
Onontkoombaar kijk je altijd door een bepaalde bril naar de wereld. Het is je eigen filter. Wat een chatbot doet na het invoeren van een prompt, doet ons onderbewuste vele malen sneller. Wij manipuleren de werkelijkheid. Wij zien wat we willen zien. Wij kijken weg van wat ons niet bevalt. We creëren onze eigen bubbel. En wat nog meer opvalt, ons filter is beïnvloedbaar.
We zijn in Abidjan, Ivoorkust. Zien herken- en vergelijkbare zaken als in andere Afrikaanse steden. Het is haast inwisselbaar: er lijkt niets tussen stinkend rijk en straatarm te zitten. Je leeft óf in een bubbel óf in een overlevingsstand. Puin, afval, grof vuil: het ligt werkelijk overal. Geen enkele prioriteit lijkt het te krijgen. Niet van de jetset, niet van de ondersten uit de samenleving en van de overheid nauwelijks.
Ivorianen zijn vriendelijk, zeker als je ze met een open hart begroet. Al heb je geen nagel om je kont te krabben: je krijgt een glimlach terug. De rijken zie je niet. Die rijden in geblindeerde SUV’s en wonen achter hoge muren of hekken. Gescheiden werelden.
In de hoofdstad Yamoussoukro krijgen we te maken met de policy van hotels: het verhuren van een hotelkamer aan twee mannen is niet mogelijk. Niet één hotel doet dit; na het bezoeken van zes hotels geloven we dat het hier een algemene anti-homo-maatregel is. We moeten nu dus verplicht twee kamers nemen.
Ons filter naar Ivoorkust verandert ter plekke. We voelen ons vijandig bejegend. Door één ervaring is de reis in een ander daglicht komen te staan. Ons daglicht. Ons filter. We vinden het land een stuk minder leuk. We wijzigen onze plannen en vertrekken naar Abidjan. Van nu af aan logeren we in appartementjes
Vandaag ontmoeten we de directeur van kunstmuseum MuCAT. Ineens wordt ons filter weer bijgesteld. Haar verhaal is haast tegenovergesteld. Er zijn lgbt+-party’s, queerfeesten. Volgens haar is Ivoorkust het meest vooruitstrevend in West-Afrika. Ze laat foto’s zien. Er zijn celebrities die openlijk homo zijn. We vertellen het kamerbeleid in de hoofdstad. Ze bestrijdt dat het een landelijke wet is.
We halen adem. Gedurende ons gesprek met haar worden we weer vrolijk. Gay, zullen we maar zeggen. Natuurlijk is er verschil tussen hier in Abidjan en het binnenland.
We kijken weer anders als we daarna op straat lopen.
Hoe ongelooflijk beïnvloedbaar is ons filter.
We dachten dat we ertegen bestand waren. Niet dus.
[gedeeltelijk ook gepost op Facebook]